Dertien

Dertien

Rotterdam en ik kennen elkaar niet goed. Je hoeft de havenstad echter niet goed te kennen om te beseffen dat Amsterdam niet de enige place to be is als het om restaurants gaat. De stad heeft voldoende te bieden op het gebied van eten en drinken en Restaurant Dertien, waar ik een paar dagen geleden iets over las, is onderdeel van het aanbod.

Wat ik op internet had gezien en daarom al wist direct bij binnenkomst opvalt, is dat er een gigantisch letterbord boven de bar is gehangen. Het bord doet dienst als menukaart.

Omdat Dertien niemand van een ouderwetse, papieren kaart voorziet, ontstaan er soms wat onalledaagse, knusse situaties in het restaurant. Je kan bijvoorbeeld onderdeel worden van een kleine groep mensen die op een strategische plek gedesillusioneerd en besluiteloos naar het levensgrote bord staat te staren en te wijzen. Nooit eerder voelde ik me op deze manier verbonden met de andere gasten in het restaurant.

Het aantal gerechten op de kaart het bord is beperkt. Bovendien wisselt Dertien veel en snel. Als wij er zijn, kunnen we kiezen uit zeven voorgerechten, vier hoofdgerechten, twee nagerechten en kaas. Daarnaast is er een drietal bijgerechten. Ongeveer de helft van de gerechten is vegetarisch. Er staat niet veel op het menu en dat vind ik zonder meer een pluspunt. Maar het maakt het kiezen niet per se makkelijker.

Voor mensen met dorst is er een mooie verscheidenheid aan cocktails, wijnen, bieren en andere (benevelende) dorstlessers. De eigengemaakte ijsthee die ik drink, met vlierbloesem, is een frisse, zomerse traktatie waar ik zo een fles van leeg kan drinken.

Ik kies krab en ui om mee te beginnen en heb géén idee wat me te wachten staat. Ondertussen worden we van goed brood, olijfolie en zout voorzien. Een half stuk brood later krijg ik een fraai voorgerecht voorgeschoteld. De ui is gepoft is en baddert in een bisque van krab. De krabstukken zijn bedekt met gegratineerde kaas. Erg lekker. De bisque is te zout en dat is zonde, want het is een rijkelijk smakende, volle soep. Bovendien is ‘ie – en dat vind ik lekker – niet te dun.

Het hoofdgerecht, lamsschouder, is heerlijk. Het sappige, smaakvolle vlees is op kundige wijze bereid. Het is ook een behoorlijk gul stuk. Verder op het bord: jus, een maispuree die lekker zoet smaakt, radijs en lavascrème. Allemaal goed in orde. Veel meer woorden maak ik niet vuil aan dit gerecht.

Het niveau van het chocoladedessert is in lijn met de vorige twee gerechten. De sorbet, met de onmiskenbare smaak van een citrusvrucht, is erg lekker. Maar het is mij niet meteen duidelijk dat ik met bloedsinaasappel te maken heb. Het is geen geheim dat de combinatie goed werkt: chocolade en sinaasappel gaan hand in hand, als kameraden. De szechuanpeper – eigenlijk geen échte peper – geeft het nagerecht nét iets meer pit, maar het had van mij iets extremer gemogen. Desondanks is het smaakvol en erg bevredigend dessert.

Dertien is een fijne plek. Ik heb er goed gegeten en ben er vriendelijk bediend. Ik ben dan wel een ontzettende Rotterdam-leek, ik weet in ieder geval waar ik de volgende keer terecht kan.

Niet? Voor iedereen die dertien nog steeds als ongeluksgetal ziet. Wel? Voor niet-bijgelovige levensgenieters die lokaal geproduceerde ingrediënten en eenvoud kunnen waarderen, maar wél gewoon goed willen eten.